Share |

Reacties: 1 Opmerking

op Wednesday, 24 December 08, schreef Marijke Slager

Als toevoeging een artikel van prof. Eyal Benvenisti over resolutie 194:

The right of return myth

By Eyal Benvenisti

Tags: Palestinians, Israel News

What does the Beirut Declaration really say? Seven years after the Saudi peace initiative, and more than six years after the initiative received the backing of the Arab League, public discussion of the matter is beginning here. Some of the speakers are taking a suspicious approach, seeing a treacherous no hiding behind the yes of the Beirut Declaration.

This approach is healthy and appropriate, but it necessitates the gathering and evaluation of facts.

Here are a number of facts from international law that have to do with one of the key problems of the conflict: The demand for the return of the Palestinian refugees.

The Beirut Declaration called upon Israel to conduct peace negotiations that will include a "just solution to the Palestinian refugee problem to be agreed upon in accordance with United Nations General Assembly Resolution 194." It is clear to everyone that an "agreed upon" solution means that the solution also has to be agreed upon by Israel, and that "just" implies flexibility that does not necessarily stick close to the strict letter of the law.

However, what is the meaning of the requirement that the agreement be in accordance with UN General Assembly Resolution 194? Resolution 194, say the suspicious, recognizes the right of the Palestinian refugees to return to their homes, and therefore Israel must not be seduced by the initiative.

However, the truth is that in Resolution 194 there is no recognition of the refugees' right of return. Indeed, since the 1990s the Palestinians have been claiming that the resolution recognizes the right to return but their claim is baseless. On the contrary, the resolution denies the refugee's right to return to his home.

Moreover, the resolution set as a goal for the UN the solution of the problem of the refugees by means of resettling them in Arab countries. The formulation that was passed was amenable to convenient interpretation from Israel's perspective, because it left in its hands the judgment as to whether, when and how many refugees it would accept into its territory.

The struggle for the formulation of 194 was complex and strenuous. The opening position was bad from Israel's view, because the draft of the resolution suggested by Count Folke Bernadotte recognized the right of the refugees (only the Arab refugees) to return to their homes as soon as possible.

The formulation that was passed was crucially different. Those refugees (implicitly also Jewish refugees) who wish "to return to their homes and live in peace with their neighbors should be permitted to do so at the earliest practicable date." The language of the resolution left all the important questions open: Who will sort the refugees and determine whose return will enable them to live in peace with their neighbors, whether their return is practicable and if so when this will be possible and more.

The resolution also established a "Conciliation Commission" that assessed that because of the changes that had taken place during the course of the war and immediately after it, any plan for the return of refugees would have to be coordinated with Israel and that the number of refugees permitted to return would be agreed upon and final. The UN General Assembly accepted this position.

The position that denies the right of return was also the position of international law in the era after World War II. This was an era when forced population transfers were perceived as the appropriate way to reduce ethnic frictions and build national identities. During the course of the 1990s it seemed as though a change had occurred in the position of international law in light of the ethnic cleansing in former Yugoslavia. The desire to prevent acts of slaughter and expulsion led to widespread recognition of the obligation to return the refugees to their homes. In the course of this, the distinction between the Bosnian refugees and the Palestinian refugees was blurred.This was the period during which the Palestinians adopted Resolution 194, and read into it the ostensible recognition of the right of return.

Since then, more than 10 years have gone by during which there has been a general sobering up from the solution of return. Former UN secretary general Kofi Annan's 2003 plan to settle the conflict in Cyprus recognizes that the Cypriot refugees do not have the right to return to their homes. Annan draws a distinction between the Bosnian and Cypriot refugees because of the circumstances of life that had changed during the 30 years that had elapsed since the conflict erupted there, and the legitimate needs of those who had settled into the refugees' homes.

It is hard to exaggerate the significance of the precedent in the UN position that recognizes the right of governments to negotiate on behalf of refugees. In the waning days of 2008 there are those who have doubts even as to the wisdom of the effort to return the Bosnian refugees to their homes, as their return has led to a crisis-prone situation that is liable to degenerate into renewed violence at any moment.

There are those who are saying that the Beirut Declaration adopts the Palestinian reading of Resolution 194. This claim is untenable for a number of reasons, among them the recognition of the need for Israeli agreement and the statement that the Palestinians will not be resettled in Arab countries in which special circumstances prevent this. That was a promise to Lebanon, which understood that the declaration relinquishes the demand for return and therefore hastened to defend its fragile demographic balance. However, even if the claim that the Beirut Declaration adopts the Palestinian interpretation is true, in light of the correct interpretation of Resolution 194, Israel's acceptance of the initiative would not constitute recognition of the right of return.

The author is a full professor at the Tel Aviv University Faculty of Law


* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina

Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact

Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief

October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006

Subscribe to
email newsletter for this site and others

Powered by†

Israel en het internationale recht (1)

IMO Blog, 2008

"IsraŽl lapt het internationale recht aan zijn laars"
"IsraŽl voelt zich verheven boven het internationaal recht"
"Er wordt met twee maten gemeten, want toen Irak zich niet aan een resolutie van de VN Veiligheidsraad hield, viel de VS er in 1990 met goedkeuring van de VN binnen, maar van IsraŽl wordt geaccepteerd dat het de ene na de andere resolutie naast zich neerlegt".

Het zijn klachten die we regelmatig horen uit de monden van Van Bommel, Van Agt, Halsema, Martijn van Dam, Meulenbelt en andere politici, activisten voor de vrede en mensenrechten en journalisten. Soms melden ze nog even hoeveel resoluties er wel niet tegen IsraŽl zijn aangenomen (tussen 1967 en 1989 bijvoorbeeld 88 Veiligheidsraad en 429 Algemene Vergadering resoluties volgens Wikipedia), en hoeveel het alleen maar niet haalden omdat de VS zijn veto in de Veiligheidsraad gebruikte (sinds 1972 zo'n 40 keer). In de Algemene Vergadering worden resoluties tegen IsraŽl vaak aangenomen met stemverhoudingen als 170 voor, 2 tegen en 20 onthoudingen. Wie is er nou gek, de hele wereld, of IsraŽl en de VS?

Op een symposium over IsraŽl en het internationale recht afgelopen zondag werden deze en andere vragen behandeld, en voor de afwisseling zat IsraŽl eens niet in de beklaagdenbank, maar het internationale recht zelf, of eigenlijk vooral de partijen die dit voor hun politieke doeleinden misbruiken. De eerste spreker, bijzonder hoogleraar schendingen mensenrechten Fred GrŁnfeld, ging met name op bovenstaande aantijgingen in.

VN resoluties en de Mensenrechtenraad

Hij begon met een uitleg over het belang van het soevereiniteitsbeginsel, dat inhoudt dat een staat binnen zijn eigen grenzen door anderen nergens toe kan worden gedwongen. Staten kiezen zelf voor een beperking hierop, middels bilaterale of multilaterale verdragen. Zij stemmen als VN-lid zelf in zich aan het internationaal recht te houden, maar ook binnen het internationaal recht geldt het principe van de soevereiniteit. Uitzonderingen hierop zijn besluiten van de Veiligheidsraad vallend onder hoofdstuk VII van het handvest van de VN, dit zijn resoluties over de handhaving van vrede en veiligheid. Ook van belang is dat de Veiligheidsraad pas tot bindende maatregelen tegen een staat kan besluiten wanneer eerst is vastgesteld dat die staat geweld heeft gepleegd dat niet valt onder het recht op zelfverdediging, een recht dat iedere staat heeft. Tegen IsraŽl is nog nooit een resolutie onder hoofdstuk VII van het handvest aangenomen - zoals bijvoorbeeld wel tegen Irak is gebeurd - en daarom zijn er ook nog nooit dwingende sancties tegen IsraŽl aangenomen. Dit komt niet alleen door een veto van de VS. De Veiligheidsraad heeft 276 resoluties over IsraŽl aangenomen, en de VS heeft 39 keer als enige gebruik gemaakt van haar vetorecht om een resolutie tegen IsraŽl te blokkeren. Dit waren geen heel ernstige resoluties die IsraŽl hadden gedwongen dingen te doen die haar veiligheid in gevaar brachten. In die gevallen waar dat wel het geval was, stemde niet alleen de VS, maar ook andere landen zoals Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk tegen.

Hoewel IsraŽl dus strikt genomen in haar recht staat om de tegen haar aangenomen resoluties naast zich neer te leggen, is het inderdaad opvallend hoeveel resoluties tegen IsraŽl zijn aangenomen in vergelijking met andere landen, waaronder notoire mensenrechtenschenders en schurkenstaten als Noord-Korea, Zimbabwe, Kongo, Soedan en Rusland. Hoewel de gelijkheid tussen staten een van de beginselen is van het internationaal recht, komt daar in de praktijk vaak weinig van terecht. Maar zelfs dichter bij huis valt de enorme ongelijkheid op: in 2007 heeft IsraŽl 373 Palestijnen gedood. 472 Palestijnen zijn omgekomen door onderling geweld en 428 zijn gedood door het Libanese leger, in reactie op aanslagen door het extremistische Fatah al Islam, dat vanuit een Palestijns vluchtelingenkamp in Libanon opereerde. In de VN Mensenrechtenraad en andere gremia, in mensenrechtenorganisaties maar ook in het Nederlandse parlement was er slechts aandacht voor het eerste. De Palestijnse doden door Libanon of onderlinge strijd waren blijkbaar niet interessant.

Een van de stellingen die GrŁnfeld verdedigde was dat IsraŽl zijn ontstaan mede te danken heeft aan de VN, maar niet zijn voortbestaan. Over dat eerste wordt in IsraŽl zelf verschillend gedacht: volgens sommigen was de politieke steun bepalend voor de totstandkoming van de staat, volgens anderen was ook dit alleen mogelijk doordat zij haar kracht toonde op het slagveld. Daar zou ik nog aan toe willen voegen dat vooral ook de noeste arbeid van al die Joden die in barre omstandigheden in Palestina huizen bouwden, moerassen drooglegden, wegen, scholen, ziekenhuizen bouwden en het land bewerkten en vruchtbaar maakten, bepalend is geweest voor de politieke steun die men kreeg. Zonder dit land vervolgens succesvol te verdedigen was het echter inderdaad niet eens van de stichting gekomen, en was het zionistische ideaal van onafhankelijkheid en zelfbeschikking nooit gerealiseerd. Dat IsraŽl voor zijn voortbestaan niet op de VN kon rekenen, bewees GrŁnfeld aan de hand van twee voorbeelden: het feit dat de internationale gemeenschap in 1948 niet tussenbeide kwam toen vijf Arabische staten IsraŽl binnenvielen (er circuleerden integendeel plannen om de onafhankelijkheid van IsraŽl zoals in het delingsplan voorzien in te perken). Het tweede voorbeeld is de passiviteit van de VN aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog. Egypte had de straat van Aqaba afgesloten voor IsraŽlische scheepvaart, een daad van agressie in internationaal recht, maar de VN kwam niet tot een gecoŲrdineerde actie hiertegen, en ondernam uiteindelijk helemaal niets (er waren plannen voor een internationale vloot, maar alle landen die aanvankelijk interesse toonden haakten af). Vervolgens stuurde Egypte de VN vredesmacht in de SinaÔ naar huis, en secretaris generaal U Thant gaf daaraan onmiddellijk gehoor, zonder de Veiligheidsraad bijeen te roepen wat een logischer besluit zou zijn geweest.

Professor GrŁnfeld hekelde voorts de Mensenrechtenraad die juist was opgericht om de oude Mensenrechtencommissie te hervormen. Op de eerste vergadering van deze raad werd besloten dat IsraŽls schending van de Palestijnse mensenrechten het enige vaste onderdeel op de vergaderingen is, en werd een speciale rapporteur aangesteld die alleen over IsraŽlische schendingen mag rapporteren, niet over Palestijnse schendingen. Ook mag hij alleen in de bezette gebieden opereren, dus aanslagen en raketaanvallen op IsraŽl vallen buiten zijn mandaat. Bovendien mag IsraŽl niet aanwezig zijn bij de voorbereidende vergaderingen van de Mensenrechtenraad in Geneve. Het kan daardoor niet meepraten over de resoluties die aan de orde zullen komen, en kan ook nooit in de raad worden gekozen. Dit is voor geen enkel ander land het geval. Vandaar dat GrŁnfeld concludeerde dat IsraŽl als zondebok dient voor mondiale politieke vraagstukken. Ook stelde hij dat het prettig is als het conflict wordt opgelost, maar dat dit niet noodzakelijk is voor het bereiken van vrede in andere landen. En de vergelijking van IsraŽl met een apartheidsstaat zoals gebeurt in de Mensenrechtenraad en in 2001 op de antiracismeconferentie in Durban, noemde hij kwaadaardig en heeft tot doel IsraŽl te ontmantelen. Het Zuid-Afrikaanse regime is immers ontmanteld. Mensen die die vergelijking maken willen ook IsraŽl ontmantelen en zo een einde maken aan het Joodse karakter van de staat.

Het veiligheidshek ('de muur')

Mr. Mathijs de Blois, docent rechtstheorie en rechtsfilosofie aan de Universiteit van Utrecht, ging dieper in op het advies door het Internationaal Gerechtshof over de bouw van de veiligheidsbarriŤre door IsraŽl. Hij begon met de mededeling dat het internationale recht in algemene termen is vervat en de uitleg daarvan politiek is en een uiting van de op dat moment heersende machtsverhoudingen. Zo zijn er een aantal andere staten die ook muren of hekken in omstreden gebied hebben gebouwd, waar veel minder aandacht voor is, zoals India in Kasjmir en Marokko in de door haar bezette West-Sahara. Bovendien is het voorstel om IsraŽls barriŤre door het Internationaal Gerechtshof te laten onderzoeken ingediend door 26 lidstaten die voor het merendeel IsraŽl niet erkennen en zelf een slechte reputatie hebben op het gebied van de mensenrechten. De Blois ziet het besluit het Gerechtshof te raadplegen dan ook vooral als een politieke zet in het schaakspel tussen IsraŽl en haar vijanden. Internationaal recht verwordt zo tot de voortzetting van politiek met andere middelen.

De uitspraak was overigens niet bindend; een bindende uitspraak is alleen mogelijk indien de betreffende staten het hof erkennen en instemmen met behandeling van hun zaak door het hof.

Het Internationaal Gerechtshof was in een aantal opzichten bevooroordeeld en bovendien niet consequent, aldus De Blois. Om te beginnen sprak de VN resolutie al van IsraŽls illegale acties in de bezette gebieden en haar weigering zich aan het internationaal recht te houden, ook wat betreft de bouw van de 'muur'. Men nam al aan wat zogenaamd nog onderzocht moest worden, en men verwachtte al dat de uitkomst bevestigend zou zijn, anders was de resolutie niet ingediend.

Het was opvallend dat het hof de Palestijnse Autoriteit, 'Palestina' genoemd, volledige deelname in de procedure toestond, iets dat normaal aan staten en internationale organisaties is voorbehouden. Het hof sprak vervolgens consequent van een muur, ondanks het feit dat maar op een zeer klein gedeelte (nog geen 10 km) ook daadwerkelijk van een muur sprake is. Dit heeft echter de negatieve associatie met de Berlijnse Muur, en klinkt heftiger dan 'hek' of 'barriŤre'.

Er waren, aldus De Blois, een aantal goede redenen waarom het hof had kunnen besluiten van een advies af te zien. Zo is het gebruikelijk dat het hof geen uitspraak doet als een kwestie ook bij de Veiligheidsraad ligt, men wordt doorgaans pas ingeschakeld als die er niet uitkomt. De resolutie die het hof om advies vroeg, was bovendien aangenomen op een speciale 'noodzitting' van de Algemene Vergadering over het IsraŽlisch-Palestijns conflict, die al in 1997 was begonnen en steeds weer hervat werd. Het is uniek dat een speciale noodzitting zo lang duurt en zo vaak bij elkaar moet komen, en de vraag is of deze nog wel een mandaat had. Daarnaast is het bij een zogenaamd contentieus geschil, een geschil tussen twee partijen, gebruikelijk dat alleen uitspraak wordt gedaan als beide partijen daarmee instemmen. Ook was het hof zeer beperkt geÔnformeerd, het had weinig info tot zijn beschikking. Tot slot was dit eigenlijk een politieke en geen juridische kwestie, de barriŤre is immers een deel van het conflict tussen IsraŽl en de Palestijnen om het land. Je zou op deze manier met hetzelfde recht de 'juridische consequenties van het plegen van zelfmoordaanslagen' kunnen onderzoeken, met als uitkomst dat die natuurlijk niet deugen en onmiddellijk gestopt moeten worden. Het hof heeft dat laatste (dat het een politieke kwestie is) overigens erkend, maar meende dat als het geen uitspraak zou doen, het eveneens politiek bedreef.

Het Internationaal Gerechtshof hanteert onterecht de term "bezette gebieden", aldus De Blois. Het gaat om gebieden die in 1948 illegaal door JordaniŽ en Egypte zijn veroverd, waarna JordaniŽ de Westelijke Jordaanoever annexeerde, een daad die alleen door Pakistan werd erkend. Daarom gelden de bepalingen van het Britse mandaat nog steeds, namelijk dat in heel het gebied een Joods thuis zou worden gecreŽerd en Joden zich er vrij mochten vestigen. Doordat IsraŽl geen land veroverde wat legaal door een andere staat was verkregen of haar gerechtelijk toebehoorde, is geen sprake van een bezetting in de klassieke zin. Onterecht hanteert het hof de Groene Lijn als grens tussen IsraŽl en 'Palestina', en meent het dat IsraŽl op de Westoever moet handelen overeenkomstig de verplichtingen die een bezettende macht heeft tegenover de mensen die onder die bezetting leven. Het is overigens opvallend dat in de beschrijving van de situatie door het hof, nergens melding wordt gemaakt van het specifieke doel van het Britse mandaat om een Joods nationaal thuis te creŽren. Gesteld wordt daarentegen dat een mandaat doorgaans tot doel had om de inheemse bevolking op zelfbeschikking voor te bereiden. Deze omissie is volgens De Blois tekenend voor het hele advies van het hof.

Wat betreft de nederzettingen achtte het hof de Geneefse Conventie van toepassing, waar deze bepaalt dat het verboden is om delen van de eigen bevolking over te brengen naar bezet gebied. Deze bepaling was nota bene vlak na de Tweede Wereldoorlog aangenomen met de Jodendeportaties voor ogen, om dergelijke deportaties tegen de zin van de betroffenen in de toekomst te voorkomen. Nu werd dat - oh bittere ironie - gebruikt om een gebied waar honderdduizenden Joden wonen 'Judenrein' te maken.

Het hof had in zijn advies nauwelijks aandacht voor de reden waarom IsraŽl de barriŤre bouwde, en het feit dat door de barriŤre IsraŽl minder geweld hoefde te gebruiken om aanslagen door Palestijnse terroristen te voorkomen. In het handvest van de VN, artikel 51 is het zelfverdedigingsrecht van iedere staat vastgelegd. Bij een gewapende aanval op een VN lidstaat heeft deze het recht zich te verdedigen. Het hof meende dat dit alleen geldt wanneer het om een aanval vanuit het grondgebied van een andere staat gaat, hoewel het handvest dat voorbehoud niet maakt. Zo heeft de VS op grond van die bepaling het recht gekregen om na 11 september Afghanistan aan te vallen, ondanks dat Al Qaida geen staat was. Bovendien werden de Palestijnse terreurgroepen gesteund door andere staten, dus er was wel degelijk een internationale connectie. De meeste conflicten vinden tegenwoordig plaats tussen een staat en een of meerdere guerrilla's of milities, en niet tussen twee staten. En had niet juist het Internationaal Gerechtshof Palestina in andere opzichten als staat behandeld? Waarom hier dan niet? Waarom werd de Palestijnse Autoriteit, nu dit in haar nadeel uitpakte, van alle verantwoordelijkheid ontheven die staten hebben? De PA was immers in de Oslo akkoorden met IsraŽl overeengekomen om het geweld te beŽindigen.

De conclusie van De Blois is dan ook dat het hof meedeint op de golven van de anti-IsraŽl stemming in de VN, en dat de meerderheid niet altijd gelijk heeft.

Wordt vervolgd.

Ratna Pelle

Zie ook:
IsraŽl, de Palestijnen en de Verenigde Naties
Niet alle VN-resoluties zijn gelijk (Friesch Dagblad)
IsraŽl en internationaal recht: Barbertje moet hangen
U.S. Vetoes of UN Resolutions Critical of Israel (1972-2006)

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief

IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter

Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English

IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.

IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.

* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

Subscribe to
email newsletter for this site and others

Powered by†
IMO Hoofdpagina Ľ IMO Archief Ľ October 2008 Ľ Israel en het internationale recht (1)

[Vorig artikel: "Benny Morris in Amsterdam over de Palestijnse vluchtelingen"] [Volgend artikel: "Israel en het internationale recht (2)"]

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only. >

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery